Altijd pijn in haar lijf

Al luisterend zoek ik naar de juiste woorden, ze komen niet, de tranen staan achter mijn ogen, mijn ogen branden. Ik weet het even niet meer. Ik ga zo mee in het gevoel, de onmacht, dat ik blokkeer. Bij haar staan de tranen ook in de ogen. ‘wat moet ik doen… wat kan ik doen’ straalt ze uit. Ik slik, ook al weet ik dat de tranen mogen komen, het helpt haar niet. Toch veeg ik een traan weg uit mijn ooghoek. Ik kan het niet aan. Zo machteloos voel ik me.

Aanstellers

Ik zit samen met een vriendin te praten over hoe het met haar gaat. De reden dat ze zich machteloos voelt is omdat ze zoveel pijn in haar lijf heeft, maar geen oplossing ziet. Je kent zelf vast ook wel mensen om je heen die bijvoorbeeld reuma hebben. Dagelijks hebben zij pijn, ze lijden. Je ziet het alleen niet aan ze, en dat levert hen nog veel meer pijn op. Want veel mensen stellen zich naar hen op alsof ze niet kunnen geloven dat ze pijn hebben, dat ze aanstellers zijn. Dit is grote onzin! Zij hebben dagelijks pijn, en niet even, maar vaak continue. Het feit dat ze zo vaak niet geloofd worden zorgt ervoor dat ze zich ook nooit willen uiten, want dan voelt dat als aanstellen. En dat komt omdat ze zich niet begrepen voelen. Niet begrepen door de mensen om hen heen.

Geen oplossing

Mensen die continue pijn hebben zijn er vaak al gewend aan geraakt voordat ze het überhaupt met iemand delen. Hierdoor zijn ze zo sterk dat ze het vaak ook verbloemen, en dat ook kunnen, omdat ze ‘normaal’ willen zijn en normaal behandelt willen worden. En als ze het dan vertellen dan klopt dat vaak niet met het beeld wat je van hen hebt. Zij zijn vaak de sterkte mensen in je omgeving en vaak ook nog eens de meest zorgzame en liefdevolle. De reden dat ze zo sterk zijn heeft er vaak mee te maken dat ze altijd voor iedereen willen zorgen. Ik ken werkelijk waar niemand die hier echt last van heeft die niet zelf heel zorgzaam is. Er is nog een belangrijke reden waardoor zij zo sterk zijn. Zij zien geen oplossing, vaak is die er ook niet, waardoor zij hun gedachten zo goed kunnen veranderen dat ze alleen maar door willen gaan. En zich dus geen aansteller willen voelen. Wat ze niet zijn!

Onmacht

De reden dat het mij zo raakt is omdat ik machteloos ben, ik zou die pijn weg willen nemen, of voor hen willen zorgen zodat ze meer rust kunnen pakken, omdat dat hun lijf ten goede komt. Dat kan ik alleen niet. Want zij willen zelf nog zoveel dingen doen, wat ik snap! De meeste mensen die ik ken die hiermee te maken hebben zijn nog vrij jong en hebben nog een heel leven voor zich. Dus die willen niet thuis zitten en niks doen, zonder dat het 100% zeker is dat dat de oplossing is. Ik vecht tegen mijn eigen onmacht, en die pijn die ik ervaar omdat ik niets kan doen is vele malen minder, en kan je niet eens vergelijken, met hoe zij zich voelen. Wat zou ik graag willen helpen.

Stress

Het enige wat zij kunnen doen is zorgen voor minder stress. Stress is echt de grootste boosdoener voor mensen die continue pijn hebben in hun lijf. Dus als je dit hebt, of je kent iemand, doe er alles aan om stress voor jezelf of voor die mensen te verminderen. Ben er voor ze en luister naar ze. En denk er continue aan dat zij pijn hebben. Je ziet het meestal niet, maar zij zijn echt aan het lijden. Weest extra lief voor hen, dat verdienen ze! Zorg er ook voor dat het bespreekbaar blijft. Als jij er zelf geen last van hebt maar je partner of vrienden wel is het alleen maar fijn als diegene bij jou terecht kan. Doe ook echt je best om hen te begrijpen!

Ik huil met je mee en ik ben er voor je. Ik luister naar je en ik sta voor je klaar.

Voor meer blogs en quotes volg me op Facebook

43 gedachten over “Altijd pijn in haar lijf”

  1. Wat is dit mooi geschreven. Helaas zijn er maar weinig mensen die mij begrijpen en willen helpen. Ook mijn eigen vriend begrijpt het niet en dat is voor mij heel moeilijk. Ze zien het bij mij ook niet. Het zit van binnen.

    Heel veel sterkte voor je vriendin.

    Liefs Rija xx

    1. Wat is dat rot om te horen, je onbegrepen voelen is zo lastig, vooral als je maar weinig mensen om je heen hebt die je wel willen en kunnen begrijpen. Kan ik iets voor je doen? Dankjewel voor je compliment Rija 🙂 en veel sterkte!

  2. Alsof je het over mij hebt!
    Helaas, ik ben zo iemand met heel veel pijn, 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Sinds mijn zestiende. Ik ben nu bijna 53! Ik moet nog zo lang, nee ik mag nog zo lang! Het zal steeds erger worden, een rolstoel is mijn toekomst. Maar ik stel het zolang mogelijk uit!
    Wat ik het moeilijkste vind te accepteren is, dat niet alleen ik steeds meer liefhebberijen op moet geven, maar ook mijn partner!
    Het aller ergste voor mij is dat het uitoefenen van mijn passie, wandelen en trainen met mijn honden, steeds moeilijker wordt. Maar ik zal blijven vechten voor mijn honden! Als ze me dat ook nog af pakken, dan hoeft het voor mij iet meer.
    Wat ik ook zo erg vind is dat alle hulp middelen die het voor mij zo aangenamer en makkelijker zou maken, zo duur zijn. Van WMO krijg ik niets! Geen traplift, geen scootmobiel, geen hulp in de huishouding. Ik moet het allemaal zelf betalen! Mijn man heeft geen slecht inkomen, maar we kunnen ook geen gekke dingen doen.
    Voor alles komt eens een oplossing. Ik klaag niet. Ik leef. Ik heb een goed geestelijk vermogen. Aan mijn ziekte ga ik niet dood. Ik heb alleen heel veel pijn.

    1. Wat heftig om te horen Conny! Ik heb zoveel respect voor je instelling, door te zeggen dat er altijd een oplossing komt. En dat alles zoveel geld kost wat jouw leven makkelijker zou maken klopt helaas, ik vind dat een harde waarheid :'( Fijn dat je een partner naast je zijde hebt die er voor je is. Veel sterkte! Hopelijk kan je nog heel lang genieten samen met je honden, voor zover dat mogelijk is met je pijn.

  3. Heel mooi geschreven….! Herkenbaar ook… Onze dochter zit nu in revalidatie vanwege haar chronische pijn… Wat we wel leren is: leg niet de focus op de pijn. Vraag hoe het met ze gaat, wat je kunt doen om te helpen, maar vraag nooit hoe is het met je pijn. Daardoor focus je extra op de pijn en dat wil je niet.. Maar bagatelliseer het niet! Ze hebben echt pijn… Sterkte!

    1. Hele fijne tip Kirsten! Werkt volgens mij heel goed om de focus te verleggen naar de goede dingen maar toch de steun en het begrip te bieden. Heel erg veel sterkte met de revalidatie van je dochter, lijkt me verschrikkelijk om dat als moeder mee te moeten maken. Hopen op een spoedige verbetering!

  4. Wauw…jij snapt het!!,Elk woord dreunt hier binnen…je beschrijft mij, heb gelukkig wel mensen die proberen het te begrijprn, maar wat jij sl zegt..het is niet uit te leggen..ik weet al ruim 20 jaar *en ben nét 42* niet meer wat het is geen pijn te hebben. Van hoofd tot letterlijk je tenen..elke spier en gewricht is pijnlijk voelbaar. Mijn hoofd wil nog zo graag..maar keer op keer fluit mijn lichaam me keihard terug. Wat fijn dat diegene jou in haar leven heeft..zó waardevol!!

    1. Dankjewel voor je lieve woorden Ellen. Heel erg heftig om te horen waar je iedere dag mee te maken hebt :'( Hopelijk helpt het je wat als de mensen om je heen dit lezen, hopelijk begrijpen ze je dan nog iets beter, al blijft het een moeilijk iets… Het verschil tussen willen en kunnen is zo heftig! Ik wens je veel kracht toe!

    1. Wat fijn om te horen dat je een lieve man hebt om je bij te staan, ik snap waar hij doorheen gaat als jij zoveel pijn hebt… moeilijk. Super lief dat je hem hebt gedeeld, hopelijk hebben mensen er iets aan. Ik wens je veel sterkte en kracht toe Barbara!

  5. Bedankt voor je mooi verwoordt verhaal. Inderdaad is het zo dat als je geplaagd wordt door pijn je zeker niet wilt zeuren en niet als een zeurkous wilt gezien worden.
    Ik heb ruim 26 jaar reuma en doordat er toen nog geen goede medicijnen tegen de reuma waren en de medicijnen vaak niet werkte, veel vergroeiingen. Daardoor ook veel beperkingen. Het leven is vaak door de pijn geen feest maar ik probeer altijd het van de positieve kant te benaderen en ik kom toch heel veel ver. Mensen uitleggen hoeveel pijn je hebt heeft niet zoveel zin want ze hebben het zelf niet. Alleen degene die in hetzelfde schuitje zit weet hoe het is. Helaas is mijn man 5 jaar geleden overleden en de kinderen zijn de deur uit. Gelukkig heb ik een grote familie waar ik altijd een beroep op kan doen en die voor me klaar staan, dus in die zin ben ik wel een gezegend en zeker geen ontevreden mens geworden. Groetjes Anneke

    1. Je verhaal raakt me Anneke, zo heftig om iedere dag pijn te hebben en dan ook alleen te staan zonder man en zonder kinderen, die hopelijk wel genoeg langskomen 🙂 Ik heb veel respect voor je mindset, dat je je een gezegd en tevreden mens voelt ondanks alles waar je mee te maken hebt gehad, en natuurlijk nog dagelijks mee te maken hebt. Dankjewel voor het delen van je verhaal, daar kunnen anderen ook weer wat aan hebben. Ik wens je veel sterkte, kracht en begrip toe! <3 Groet Paul

  6. Mijn zwager heeft elke dag pijn, werkt halve dagen en moet van zijn bedrijfsarts een traject volgen bij het uwv. De beste man snapt niet dat hij geen hele dagen meer kan werken, hij moet smiddags rusten anders komt hij de dag niet door. Veel stress hierdoor voor mijn zwager. Hij zou eigenlijk afgekeurd moeten worden maar zolang bedrijfsarts denkt dat hij nog wel kan werken…. Heel verdrietig dit.

    1. Oh nee wat een treurig verhaal Margriet! Zo ongelooflijk hoe het uwv dit soort dingen nog probeert te negeren. En dan die bedrijfsarts ook… Ik kan me hier best wel boos om maken. Dat helpt niet, i know, daarom probeer ik er voor mensen in mijn omgeving te zijn en d.m.v. dit soort teksten de ogen te openen van steeds meer mensen. Ik wens jou veel sterkte met de onmacht en je zwager wens ik veel sterkte en begrip toe!

  7. Ik heb helaas veel onbegrip van de meeste collega’s maar ze weten wel dat ik reuma en artrose heb. Ik wil en kan mijn energie niet meer in hun steken en ik wil ook niet eens meer horen wat ze over mij zeggen omdat het te pijnlijk is om het te horen. Mijn baas wil niks horen maar de bedrijfspsychologe vindt het niet kunnen, ze praat zelfs over pesterijen
    Ik weet niet eens wat een pijnvrije leven betekent laat staan een medicijnvrije leven

    1. Je raakt me met je verhaal Melissa, zo heftig om te horen dat de psychologe het pesterijen vindt… Dat geeft duidelijk aan hoe heftig het moet zijn voor je. Ik hoop voor je op een betere toekomst. Ik wens je heel erg veel begrip en sterkte toe! Als je alle reacties leest (ook op mijn Facebook pagina) dan voel je je wellicht wat gesteund en vooral ook niet alleen. Knuffel!

  8. Wow mooi onder woorden gebracht..zelf 30 jaar chroniche ziek met 6 jaar een diagnose en wat heb ik me vaak een aansteller gevoeld en nog…Maar gelukkig kan ik bij de familie man kinderen mezelf zijn…een open boek voor ze en daar ben ik blij om. mensen die proberen te begrijpen hoe je je voelt. En jij probeert het ook en dat vind ik super. Ga zo door.

    1. Dankjewel voor het delen Gisella. Wat fijn om te horen dat je goede steun hebt van je man, familie en je kinderen 😀 Erg belangrijk! Ik begrijp je gevoel, dat je een aansteller bent, terwijl je juist zo sterk bent, sterker dan menigeen! Ik wens je veel sterkte, kracht en begrip toe! <3

  9. Paul,

    Goed stuk, helaas erg vaak raak.
    Wat onzichtbaar ziek zijn een extra trap na geeft is het feit dat veel onzichtbare aandoeningen zogenaamd niet erkend zijn. Daardoor hebben veel mensen ook nog eens geen recht op hulp en/of voorzieningen. Zelf heb ik misschien ‘geluk’, ik blijk geen Fibro te hebben, maar in plaats daarvan zijn vrijwel alle sympthomen terug te voeren naar iets wat Stickler syndroom heet, compleet met genetische afwijkingen. Of we daar ‘beter’ van worden ? 1-Nee en 2-Mogelijk, maar dat moet ik nog uitzoeken. Ik ben zelf pas net aan het ontdekken waar Stickler allemaal mogelijk een vinger in de pap heeft.

    Ps weinig heren hier.

    1. Dankjewel Hwe!

      Klopt helemaal, het is zo oneerlijk dat als je een been breekt dat het uwv dat wel kan zien, maar iets zoals Firbo, of wat jij hebt, niet. Daarom zeggen ze nogal makkelijk: ‘je kan je douchen en aankleden, dus je kan werken.’ Ik hoop voor jou dat er voor jou wel veel mogelijkheden zijn! Ik wens je veel sterkte en begrip toe!

      ps: klopt! geen idee of dat een waarheidsgetrouwe afspiegeling van de waarheid is…

    1. Wat goed Marius! Fijn dat er mensen zijn die zich voor hen inzetten. Ik geloof zelf ook in magnetiseren, zo zijn er meerdere mogelijkheden voor mensen die continue pijn hebben. Ik wens je veel geluk toe en ik hoop dat je de pijn van veel mensen kan verlichten!

  10. Herkenbaar…
    Valkuil van alleen maar doorgaan en niet meer delen omdat je niet gehoord/begrepen wordt. Of omdat het afgedaan wordt met de woorden ; iedereen heeft wel eens pijn of is moe…
    Je het contact verliest met je lijf. Mijn hoofd en lijf voelen vaak aan als 2 los van elkaar staande elementen. Ik hoop dat ik het ooit weer als 1 geheel kan kan ervaren. En dat wat ik voel weer serieus kan nemen.
    Tot dan dans,werk,lach en leef ik. En voel me met enig regelmaat eenzaam en machteloos.
    Maar put hoop uit het feit dat er mensen zijn zoals jij. Die de wereld een stukje mooier maken.

    1. :O Je raakt me in mijn hart Pluk de dag! Zo heftig om te horen dat je je regelmatig eenzaam en machteloos voelt! Ik wens je heel erg veel sterkte, kracht en vooral begrip toe! En ik hoop dat je jezelf weer als 1 geheel kan ervaren!! Geniet extra van het dansen, werken en lachen. Ik heb er veel respect voor dat je zoveel uit je leven probeert te halen! Knuffel 🙂

      1. Gaat vast lukken. Als Breda niet zover weg was, had Ik je zeker als coach een keer bezocht 🙂 . Ik hoop dat je op deze manier verder gaat en mensen weet te raken en te verwonderen . Verwoorden van is duidelijk een kracht van je.

    2. Echt diep respect voor jou om je zo te kunnen inleven in de pijn van iemand anders, ook ik heb elke dag pijn maar gelukkig ook een partner die mij door en door steunt… Dank je wel voor dit verhaal… Hopelijk opend dit de ogen van de mensen die vooroordelen en iedereen met pijn heel veel sterkte en kracht toegewenst…

  11. Heel mooi verwoord en o zo waar. Gedeeld leed is half leed. Alleen al het besef dat men niet alleen is en men waar neemt dat in dat uiterlijk sterk persoon er innerlijk meer aan de hand is.

    Groetjes Laura

  12. Klopt precies je verhaal! Ik was 23 toen ik deze rotziekte kreeg, nu 46. Zoveel plannen, zoveel wensen. Veel plannen die ik had, moest ik aan me voorbij laten gaan. Onmacht, woede, verdriet… niemand mocht van mij destijds het woord “reuma” in de mond nemen. Ik kon er wel op kotsen!! Tot ongeveer een half jaar later het besef kwam, dat dit een deel van mijn leven is en ik ermee moet dealen. Ik heb altijd in mijn omgeving begrip gehad, niemand, echt niemand heeft mij “veroordeeld” op het feit van “je ziet er gezond uit, jij kan dat toch niet hebben??” Geweldig is dat, maar ik praat er ook weinig over, geen zin in, geaccepteerd. Zo af en toe komt het te sprake, dan is het soms even heftig, maar vaak laat ik het zo. Ik wil als een mens gezien worden en niet als slachtoffer (kan deze zin niet anders omschrijven). Gelukkig heb ik een lieve man, lieve ouders, vrienden etc… om mij heen die dit volledig begrijpen en mij accepteren zoals ik ben. Zij verdienen een pluim voor hun begrip! ?

    1. Wauw wat een fijn, mooi en positief verhaal Anja! Heerlijk om te horen dat het zo ook kan! Je hebt een fantastische mindset te pakken, dat laat je heel goed zien door na te denken over het word “slachtoffer”. Ik geef je lieve man, lieve vrienden en lieve ouders ook een pluim! Daar kunnen veel mensen een voorbeeld aan nemen! Ik wens jou veel positiviteit, kracht en liefde toe!

  13. Paul, wat mooi geschreven.
    Ik herken het helaas maar al te goed.
    Het is moeilijk je sporten en hobby’s op te moeten geven en niet het werk kunnen doen wat je leuk vindt.
    Helaas stuit ik nog steeds op onbegrip, vooral op werk (sportwereld). Dat maakt het extra lastig.
    Bedankt voor jouw inzicht en begrip. Hopelijk vind ik ook zo’n vriend! Sterkte voor je vriendin ( en voor jou)

    1. Dankjewel voor je lieve woorden Giselle! Ik wens jou veel kracht en sterkte toe. En die vriend komt ook zeker wel. Ik ben er in meer en mindere mate voor de vier vriendinnen van mij waar ik dit blog voor geschreven heb. Er zijn meer mensen die je kunnen steunen en er voor je kunnen zijn. Ik geloof erin dat die er in jouw omgeving ook zullen komen ?

  14. Kijk eens naar artikelen over het medicijn Low Dose Naltrexone (LDN). Het helpt al velen met fibromyalgie, chronische pijnen en vermoeidheid. Niet altijd makkelijk verkrijgbaar. Ook Facebook heeft besloten groepen met goede informatie. Ik ben net begonnen en heb er nu al baat bij. Dit is het eerste wat daadwerkelijk iets voir mij doet en ik heb al veel ondernomen. Voor een ieder een eigen zoektocht naar dosis, nodige tijd en aanpassingen in voeding…Sterkte!

  15. Wat een mooi geschreven stuk. Zoals velen die reageren heb ik ook altijd pijn. Wat ik nog erger vind dan de pijn is het isolement waar ik in terecht kom. Ik werk nog. Nog wel maar het voelt niet meer als volwaardig werkneemster. Veel taken lukken niet meer. Ik kan nooit mee als begeleiding van leerlingen want ik heb zelf die begeleiding nodig. Zo kom ik steeds meer in een kleinere kring. Nu moest ik mij vandaag ook weer ziekmelden…we zijn net 2 weken geleden begonnen. Dat doet pijn. Voelt als valen. Gelukkig heb ik een partner die alles wil doen. Alleen de pijn wegnemen kan hij niet. Niet de pijn uit mn lijf en niet de pijn uit mn hart. Want dat doet het.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *