Liefde in het ziekenhuis

Posted on: augustus 11, 2016 Posted by: Paul Veth Comments: 0

Liefde in het ziekenhuis

Huilend als een kind in de schoot van mijn moeder lig ik in de voorbereidingszaal van de OK van het Amphia ziekenhuis. Het wordt me allemaal eventjes te veel. Alle spanning en stress van de afgelopen tijd komt eruit. Om me heen staan vier lieve mensen om mij op te vangen. De samenstelling en het aantal van de groep wijzigt continue. Waar ze allemaal vandaan komen is me een raadsel. Iedereen stelt zich netjes voor en luistert met liefde en aandacht naar mijn verhaal. Stuk voor stuk zijn ze met maar een ding bezig. Mij helpen. Allemaal op verschillende manieren. Een kneepje in mijn hand, een liefdevolle blik, een kalmeringsmiddel, een geruststellende uitleg, een eenvoudig edoch doeltreffend “wij zijn hier allemaal om jou beter te maken“. En dat klopt!

Ik denk dat ik inmiddels, een week verder, wel vijftig mensen heb gezien die iets voor mij gedaan hebben. Wow!! Wat een liefde:-) en zo voel ik het ook. Er is niet een iemand die er bij loopt met een attitude alsof het ze allemaal niet kunnen schelen en ze het voor het geld doen. De chirurg, een parmante meneer van rond de 45, komt daar nog het meest bij in de buurt. Maar ik ervaar dat als een hele fijne krachtige houding van een specialist, die uiteindelijk mijn leven zal redden.

Verplicht vertragen

Op de afdeling waar ik nu al een aantal dagen doorbreng is het ook niets anders dan liefde. De liefde straalt uit als ik al het personeel continue bezig zie om het alle patiënten zo comfortabel mogelijk te maken met een toenadering vanuit mededogen. Wij patiënten zijn automatisch behulpzaam naar elkaar en naar het personeel. Ik zie niets anders dan liefde. Ik zou ik niet zijn als ik daar niet eens in ga graven. Een van de tips van Jip Keijzer is: Leef langzaam, vertraag. Dat is iets wat hier voor je wordt geregeld. Iedereen die hier ligt mankeert dusdanig iets dat snelheid ons is afgenomen. Je zou er bijna dankbaar voor zijn om dat te mogen ervaren.

Iedere beweging voer je met uiterste precisie uit. Alles om de pijn te ontzien. Alle aandacht bij je lichaam en het moment. Een moment van concentratieverlies levert zeker te weten pijn op. Mindfulness is er niets bij. Iedere geur, iedere kleur wordt zo intens ervaren. Alle zintuigen op scherp. Misschien, hoe vervelend ook, is dit het dichtste waarbij ik ooit ben gekomen. En dat allemaal door een vervelende blindedarm en een daarop volgende infectie.

Wat is echt belangrijk?

De tip ligt er al, maar waardoor komt het nu dat vertragen zo goed is voor je leven? Door te vertragen heb je geen tijd meer voor onbelangrijke dingen. Alles wat ik gedurende de dag doe draagt bij aan mijn herstel. Wat ik daarvoor nodig heb is rust, eten/drinken, persoonlijke verzorging en liefde. De rest van de wereld raast door, maar ik heb daar verder geen weet van. Dat is volgens mij de belangrijkste les.

Vertraag en alleen de belangrijke dingen blijven over. De rest is bijzaak en leidt af van het belangrijke. In het dagelijkse leven is dat niet anders. We hebben helemaal geen tijd om onze 500 Facebook vrienden up-to-date te houden van ons leven en ons tevens in te lezen in al hun levens. We hebben helemaal geen tijd om iedere dag uren achter de tv te zitten of met de telefoon in de hand te zitten. Als we dat wel doen zijn we maar voor een klein percentage met onze gedachten bij al die handelingen. En nog erger is het om te beseffen dat we niet met 100% aandacht bij onszelf zijn. 100% aandacht bij jezelf en bij de mensen die wel belangrijk zijn in je leven.

Multitasken wordt bijna als een skill gezien, je krijgt er nog net geen certificaat voor. Maar als je vertraagt begrijp je dat multitasken je alleen maar verder van je doel verwijderd. Namelijk gelukkig zijn. Vertraag en steek 100% van je energie in het moment. Hetgeen je nu aan het doen bent is het allerbelangrijkste wat er is.

Kritisch kijken naar je tijd

In het ziekenhuis heb je gesprekken met je medepatiënten en al die gesprekken gaan ook echt ergens over. Iedereen wordt toch met zijn neus op de feiten gedrukt daar. Ik merk dat ik niet eens tijd heb om alle lieve berichtjes op whatsapp te beantwoorden. Ik vind het namelijk belangrijk om niet zomaar “ok” of “ja wel goed” te antwoorden, maar echt even de tijd te nemen voor een goed eerlijk antwoord. Ik red het niet, mijn tijd is op. Wat ik ervoor terugkrijg is een dag gevuld met belangrijke en bijzondere dingen.

Waar besteed jij je tijd liever aan? Kijk eens kritisch, maar dan ook echt kritisch, naar waar jouw tijd iedere dag in gaat zitten. En kijk vooral eens naar de dingen die je tegelijkertijd wil doen. Je kan niet je volledige aandacht op twee dingen vestigen. Is dat wel eerlijk naar je gesprekspartner? Of naar jezelf? Vertraag, neem je tijd voor al je handelingen. Ze worden vanzelf meer waard en onbenullige dingen laat je automatisch vallen, want je hebt er geen tijd meer voor.

Terwijl ik nu aan het schrijven ben zit ik inmiddels aan mijn eigen tafel. Ik heb er bewust voor gekozen om na het eten verder te schrijven aan de blog waar ik in het ziekenhuis aan ben begonnen. De titel schiet door mijn hoofd en ik besef me: vertragen is liefde. Liefde voor het moment, voor mezelf of voor de ander. Zolang je niet vertraagd geef je niet al je aandacht, en dat is eigenlijk niet lief.

Wanneer ben jij 100% aandachtig?

Leave a Reply:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: