Ruzie met mezelf

Posted on: augustus 11, 2016 Posted by: Paul Veth Comments: 0

Ruzie met mezelf

Acute Pfeiffer

Ik ben 18 jaar en lig op bed met acute pfeiffer, heb veertig graden koorts en vijf abcessen in mijn mond. Veel meer dan op bed blijven liggen en raketijsjes eten om de pijn te verzachten kan ik niet. Ja toch wel ….. nadenken! Tot dat moment was mijn leven een kwestie van vallen, opstaan en alsmaar doorgaan. En daar lig ik dan, alleen, met niets anders dan mijn gedachten. Een goed moment om eens te bedenken wat ik nou echt wil. Ik heb er net negen maanden van mijn HBO studie chemie opzitten omdat ik exacte vakken en proefjes doen zo leuk vind. Wat blijkt, ik vind chemie maar saai! Achteraf blijkt dat ik gewoon heel goed was in exacte vakken en dat ik me erg goed ging voelen door alle complimentjes die ik daarvoor kreeg. Een grote zeepbel die kapot spatte dus. Ik ben, na verwoede pogingen om toch mijn propedeuse te halen, gestopt met mijn studie om een jaar na te denken wat ik dan wel wil gaan doen.

Ik mag voelen!

Ik ben 29 jaar en zit op een terras op Mallorca tegenover, wat later blijkt, één van de belangrijkste personen in mijn leven en begin te snikken. De tranen vloeien rijkelijk en ik kan er helemaal niets aan doen. Ik voel weer, het mag, het kan en ik voel me veilig. Wat lucht dat op! Wauw! Niezen na een kriebel in je neus is er niets bij, zo fijn! Vanaf het moment dat ik stopte met mijn studie ben ik gaan leven volgens het principe “niets moet, alles mag”. Lang leve de lol. Ik heb promotie werk gedaan in clubs en op festivals, een DJ-carrière nagejaagd, muziek uitgebracht, een eigen kroeg gehad, 3 maanden op Mallorca gewoond. Niks was te gek. Heel wat anders dan die exacte vakken daarvoor. Maar wat blijkt tijdens dat moment op het terras, ook hier word ik niet gelukkig van.

Inzichten

Ik ben nu 33 jaar en lig de afgelopen weken wederom veelvuldig in bed na een blindedarm operatie met complicaties. Verschil is nu dat ik wel een idee heb waar ik gelukkig van word en die droom aan het najagen ben. Ook nu heb ik een moment om er eens goed over na te denken. Door de opleiding Intuïtief Coachen van IMC Mensontwikkeling, die ik aan het volgen ben, kom ik tot bepaalde inzichten. Het boek ‘Ik (k)en mijn ikken’ van Karin Brugman, Judith Budde & Berry Collewijn, onderdeel van de opleiding, verheldert een hoop voor mij.

Op de basisschool was ik nogal een betweter, ik hoefde niets te doen om alles te weten, en liet dat zonder mededogen weten aan iedereen. Hierdoor werd ik erg gepest en “hoorde ik er niet bij”. Dit heeft vanaf de middelbare school geresulteerd in school op een tweede plaats schuiven om er bij te proberen te horen. Natuurlijk maak je die ommekeer niet zomaar op 11-jarige leeftijd. Dat werd voor mij ook een periode van vallen en opstaan. In HAVO 4 lukte het me, Ik bleef zitten! Het jaar daarna hoorde ik er opeens een heel stuk beter bij. Mijn sociale vaardigheden begonnen zich dus goed te ontwikkelen. Het ontwikkelen daarvan ten opzichte van de exacte vaardigheden zorgde ervoor dat ik op de HBO opleiding was omgetoverd van nerd naar een gezelschapsdier. Wat het natuurlijk erg logisch maakt dat ik er na 9 maanden achter kwam dat die studie niets voor mij was.

De periode daarna ben ik dat gezelschapsdier gebleven en heb mijn sociale vaardigheden verder ontwikkeld. Een ding daarin belemmerde mij nog heel erg. Vanaf jongs af aan had ik voor mezelf besloten dat het uiten van mijn gevoelens mij in onveilige situaties bracht, waardoor ik mezelf vanaf dat moment gesloten opstelde. Voor iemand met veel sociale vaardigheden is dat een lastig gegeven en iets waar ik dan ook letterlijk last van had. Tot ik er op mijn 29ste op het terras op Mallorca er achter kwam dat het uiten van gevoelens helemaal niet onveilig hoeft te zijn en dat mij dat juist een fijn gevoel oplevert.

Duiveltjes op je schouder

De theorie van het boek heeft mij geholpen om in te zien hoe zich dat heeft ontvouwd in mijn leven. Het boek gaat er vanuit dat je verschillende stemmen in je hoofd hebt met een mening. Dit klinkt misschien alsof je schizofreen bent, maar ga maar eens na wanneer je zelf aan het wikken en wegen bent over een beslissing. Je voors en tegens zijn eigenlijk twee verschillende ikken die een discussie voeren over wat het beste is. Zodra je je daarvan bewust bent kan je vanuit je Bewuste Ego een weloverwogen beslissing nemen. Blijkbaar heb ik door mijn gevoel af te sluiten mezelf in mijn jonge jaren sterk ontwikkelt als Rationele Denker en heb daardoor het talent voor exacte vakken gevoed. Wat ik hiermee echter steeds meer onderdrukte was mijn eigen Gevoelsmens in mij. Mijn Gevoelsmens zal er dus ook wel voor gezorgd hebben dat ik acute Pfeiffer kreeg. Een jaar eerder, twee weken voor mijn examen, heb ik ook nog plat gelegen door de meningokokken bacterie. Normaal veroorzaakt deze hersenvliesontsteking. Ik had “geluk” want bij mij begon het in mijn benen. Dat zou echter een signaal geweest moeten zijn voor mij om eens goed na te denken over mijn beslissingen.

Signalen van je lijf

Luister goed naar signalen van je lichaam. Je lichaam vertelt je vaak meer dan je zelf beseft. Heb je ergens last van, of sterker nog, vaker last van dezelfde klachten? Blijf er niet mee lopen. Ga eens na voor jezelf waar het door veroorzaakt kan worden. Denk je er weleens over na om je leven drastisch te veranderen, maar gaat dat niet vanwege omstandigheden, maar je hebt wel kwaaltjes aan je lichaam. Bagatelliseer het niet! Heb je een knoop in je maag bij het nemen van een beslissing? Luister er naar. Lig je even uit de roulatie door een fysiek probleem. Denk erover na. Deze signalen negeren staan vaak je geluk in de weg.

Accepteer je ikken

Nog even terug naar mijn ikken. Ik besef mezelf nu des te meer dat ik regelmatig met verschillende ikken op mijn schouders rondloop. Vaak zijn die ikken in het verleden tot stand gekomen om te overleven. Mijn Pleaser in mij zorgde er vroeger voor dat ik minder gepest werd. Dat zorgde voor overleven. Gelukkig kan ik nu makkelijker nee zeggen omdat ik door heb dat er geen gevaar dreigt als ik nee zeg. Mijn Pleaser kan ik zo geruststellen en zo raak ik zelf meer in balans. De ikken gaan niet weg, ze zullen altijd onderdeel van je leven blijven. Vanaf het moment dat je je er bewust van bent zorgt dat ervoor dat JIJ de beslissing maakt in plaats van die ikken die het van je over kunnen nemen. En pas op! Ze kunnen vrij dominant aanwezig zijn, dus het kan je soms best een ongemakkelijk gevoel geven om er tegenin te gaan. Maar: ‘oefening baart kunst’, zei de Positieve Denker.

Leave a Reply:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: