Alleenleving of samenleving?

Posted on: augustus 18, 2016 Posted by: Paul Veth Comments: 0

Alleenleving of samenleving?

We noemen het in de volksmond de samenleving, maar ik vraag me af wat er van dat woord overblijft. Je zou denken dat het afstamt van samen leven, niks is minder waar. Echter lijkt het erop alsof er steeds meer individuen zijn die niet kunnen of willen samenleven. We kunnen het net zo goed alleenleving noemen, dat is vaak meer waarheidsgetrouw. Al geeft het woordenboek wel aan dat een samenleving een half-gesloten gemeenschap is die al vanaf twee personen kan bestaan. Ik had er toch wat meer van verwacht, en jij?

Coach Breda

Onbegrepen

Op mijn blog Altijd pijn in haar lijf heb ik zoveel hartverscheurende reacties gehad van mensen die zich zo onbegrepen voelen. Dit zijn mensen die dag en nacht pijn ervaren en zich niet begrepen voelen, vaak niet eens door vrienden, familie of zelfs hun partner… Hoe heftig is dat? Ik weet ook zeker dat heel erg veel mensen zich vaak onbegrepen voelen, dus niet alleen mensen die altijd pijn ervaren. Hoe eenzaam is het leven geworden? Staan we er dan echt allemaal alleen voor? Zijn we echt zo individualistisch of is het de maatschappij die ons zo maakt? Of misschien nog erger… wijzelf? Ik word er in ieder geval erg verdrietig van als ik verhalen hoor van mensen die zich alleen voelen omdat niemand de moeite neemt om hen te begrijpen.

Wie is er schuldig?

Ik denk toch echt, nee ik geloof, dat wij er allemaal schuldig aan zijn. Vat dit niet negatief op, je kan ook schuldig zijn aan positieve dingen, maar daar kom ik in een andere blog wel op terug 😉 Ik doel erop dat we met z’n allen ervoor zorgen dat iedereen steeds meer als een individu gaat leven in plaats van samen. We sluiten ons steeds meer af omdat we bang zijn van wat anderen van ons vinden. Bijvoorbeeld zwak. Dit werken die anderen dan ook weer in de hand, dus het is niet zo dat jij het alleen doet.

Een simpel voorbeeld: Ik krijg van de mensen die dag en nacht pijn ervaren te horen dat ze zich onbegrepen voelen. Dat is ontstaan doordat mensen dingen tegen hen zeggen als ‘stel je toch niet aan!’ of ‘ben je nou alweer ziek?’ of ‘als je nou eens gezond gaat eten en sporten dan word je beter en is er niks meer aan de hand’. Dat soort dingen zorgen er ook voor dat zij zich niet ‘zwak’ op willen stellen en sterk willen zijn, net zoals de rest van de mensen. Vrij logisch! Want alles wat zij willen is gewoon even normaal zijn, zonder pijn, en gewoon kunnen genieten van de kleine dingen in het leven en hun dromen najagen.

Deur dicht

Dit zorgt er keihard voor dat ze zich niet meer zomaar uiten. Nee de deur gaat dicht en ze vervreemden zich een klein beetje van anderen, dat doen zij dus om zichzelf te beschermen, omdat ze anders gekwetst worden. Terwijl ze juist die steun heel hard nodig hebben. Ik geloof erin dat dit bij alle mensen gebeurd, en dus niet alleen bij hen. We vervreemden ons van anderen. We sluiten onze gevoelens af, we leven dus niet meer samen.

Coach Breda

Samen leven

Ik geloof erin dat als we met z’n allen meer open durven te zijn naar elkaar toe dat we dan weer een samenleving hebben. Dit werkt dus wel twee kanten op! En als iemand zich openstelt, zorg er dan voor dat je diegene probeert te begrijpen, en vooral niet het gevoel gaat wegwuiven. Dan zorg je ervoor dat mensen zich afsluiten van elkaar en zich eenzaam gaan voelen. Laten we er met z’n allen voor zorgen dat er weer een samenleving ontstaat, in plaats van de alleenleving die er nu heerst.

Wat doe jij om samen te leven? Stel je je open, of maakt dat je bang?

Volg me op Facebook voor meer blogs en quotes.

Leave a Reply:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: