Tijd is perceptie

Ik zat vorige week bij te kletsen met een vriendin en voor we er erg in hadden was er drie uur verstreken. Je zal dit vast wel herkennen? Ik kan me ook herinneren dat ik wel eens in de wachtkamer van de huisarts zat te wachten, ik was om half negen aan de beurt en om drie over halfnegen voelde het aan alsof ik al een kwartier zat te wachten.

Coach Breda

“Tijd is perceptie” verder lezen

Wanneer gaan we weer aardig doen?

Vandaag liep ik door de Jumbo voor mijn wekelijkse boodschappen en ik stuitte op een tafereel wat voor mijn ogen ontstond. Een vrouw van ik schat vijfenveertig was nogal luid kenbaar aan het maken dat ze het gedrag van een jongeman van rond de dertig ontoelaatbaar vond. Heel de supermarkt kon ervan meegenieten, wat natuurlijk voor zenuwachtige caissières zorgde die de rust wilden bewaren. Wat was er precies gebeurd? De jongeman had de vrouw niet gezien en legde net voor haar neus zijn boodschappen op de band. Dus hij schrok zich werkelijk een hoedje dat zij zo tekeer aan het gaan was. En reageerde daar automatisch ook fel op. Al met al kostte de discussie meer tijd dan het afrekenen van zijn bakje kwark en kipfilet.

paul veth coaching breda

“Wanneer gaan we weer aardig doen?” verder lezen

Altijd pijn in haar lijf

Al luisterend zoek ik naar de juiste woorden, ze komen niet, de tranen staan achter mijn ogen, mijn ogen branden. Ik weet het even niet meer. Ik ga zo mee in het gevoel, de onmacht, dat ik blokkeer. Bij haar staan de tranen ook in de ogen. ‘wat moet ik doen… wat kan ik doen’ straalt ze uit. Ik slik, ook al weet ik dat de tranen mogen komen, het helpt haar niet. Toch veeg ik een traan weg uit mijn ooghoek. Ik kan het niet aan. Zo machteloos voel ik me.

“Altijd pijn in haar lijf” verder lezen